Cesur annenin ve oğlunun hikayesi

 Ege’nin Annesine Merhaba, öncelikle siteniz çok güzel elinize, dilinize sağlık…Anne olmak zor zanaat…Hele ki böyle özel çocuklara sahip olmak biraz daha zor galiba…Yazılarınızı okudukça sizinle paylaşmamın iyi bir fikir olacağını hissediyorum. Bu durumun içine gireli neredeyse bir yıl olacak ama hala en başındaymış gibi yüksek kaygılı ve hep bir şeyler kaçırıyormuş hissiyle  vicdan azabı yaşıyorum. Neyse lafı fazla uzatmadan anlatmaya başlayayım.

 Oğlumuz xx,xx,2010 da doğdu. 2 yaşına gelene kadar bizce çok normal bir çocuktu…  Ta ki bu teşhis koyulana kadar biz normal zannediyorduk belki. Oğlumuz, arabaların sadece tekerleklerini çevirerek oynayan, tencere kapaklarını sehpada hızla döndürmekten hoşlanan bir çocuktu. Bize bu  önceleri  normal geliyordu bak becerikli çift kapağa döndü artık derken, sonra ta ki bunların hastalığın belirtileri arasında olduğunu öğrenene kadar. Yine de Oğlumuz 2 yaşına gelene kadar tam yaşında yürümüş ve 4 kelimelik cümleler kurabilen bir çocuktu. 2 yaş 3 aylıkken sağ baş parmağında tetik parmak rahatsızlığı çıktı ve mutlaka ameliyat önerildi. Küçük olduğu için de lokal değil genel anestezi ile olması gerektiği söylendi bizde sünneti de aradan çıksın diye ameliyat ettirdik. Bu konuda en büyük pişmanlığım anestezi alana kadar yanında olabilirdim ama hemen verecekleri düşünülerek hiç akla gelmemişti nitekim anestezi alana kadar çok ağlamış masada…

 Sonrasında adını seslenince bakmama, konuşmasının gerilemesi, oyuncaklarla oynamama ve yanına gelen çocuklarla ilgilenmeyip yatak odasına gidip kendi kendine oynaması nedeniyle Hastanemizdeki Pedagog a getirdik. Bazı testlerimiz yapıldı ve Sosyal gelişimsel ve motor becerileri ile alakalı bazı negatif sonuçlar aldık. Pedagogumuz bizi Çocuk Ruh Hastalıklarına yönlendirdi. Çocuk Ruh ta yine bazı testler sonucunda atipik otizm tanısı koyuldu. Ardından işitme testleri yapılarak duymada bir problem olmadığını anladık. Bana kendinizi suçlamadan mutlaka işimden izin alarak Oğlum’la iletişimimi güçlendirmemi ve özel eğitim raporu çıkartarak eğitim alması gerektiği söylendi. Ben raporu çıkarttırmadan önce bir hocamıza daha danışmak istedim. Kendisi hemen rapor çıkarttırmamamı, özel eğitim için henüz çok küçük olduğunu masajlarla, oyunlarla, parklara götürerek başlamamızı önerdi. Daha sonrada yöneticisi olduğu bir derneğin pedagoguna 10 günde bir götürmemi önerdi. Fakat takdir edersiniz muayene ücreti bir hayli yüksek, götüremedik.

 Bu arada biz raporu aldık ve özel eğitime başladık. Haftada 2 gün 45 dk.malesef ! Ama yinede Oğlumu  görenler 3 ay öncesine göre çok fark ettiğini söylüyor ve bize görede öyle. Daha çok göz teması kuruyor. Babasına baba diyor, aynalara bakıp mimikler yapıyor bazı kelimeleri çok çok az söylemeye çalışıyor, Çişini söylüyor artık mesela…Ben kreşe de göndermek istiyorum ama öğretmeni henüz hazır olmadığını biraz daha oyun oynamayı öğrendikten sonra 2-3 ay sonra göndermemizi söylüyor. Ben 2,5-3 yaş arasındaki eğitimin çok daha yoğun olması gerektiğini okuyorum her yerde fakat hep bir şeyleri kaçırdığımızı hissediyorum. Bir yandan özel bir şeyler yapamıyorum bir yandan bir şeyleri kaçırdığımı hissedip bazen çok bunalıyorum. Evde işten geldiğimde Oğlum izin verdiği müddetçe oyun oynama çalışıyorum. Fakat yeterli hayal gücüne sahip değilim galiba…

Oğlum’un devletteki ilk öğretmeni değiştikten sonra maalesef 3-4 kayıp bir süreden sonra devleti bırakıp, yeri şirinevlerde olan birçok kişiden çokça tavsiye edilen Duyu bütünleme Merkezi ne başladık. 2 aydır devam ediyoruz, haftada 3 gün 1 er saat olmak üzere. Başlarda ağladı tabi ve erkeklerden zaten çok hazzetmiyor sanırsam 🙂 Şimdi yaklaşık 3 haftadır bayan bir öğretmenle gayet güzel devam ediyor. Tabi benim kaygılarım hala devam ediyor…Doğru eğitim mi?doğru eğitimci mi?zaman mı kaybediyoruz yoksa gibi…Biraz zaman lazım belki ama kaygılar bitmiyor, zaman geçiyor. Bu arada şu an oğlum 3 yaşında….Şimdi hiç konuşmuyor, zorla yemek yediriyoruz, zorla uyutuyoruz, herşey zorla yani…Yalnız son 1 haftadır daha fazla komutlarımızı yerine getiriyor gibi zaten ilk öğretmeninin dediği gibi Oğlumun  zekasından ve hafızasından hiç şüphem yok. Fiziksel problemleride yok, belki ince motor olarak geride olabiliriz. Fakat evde kendisiyle oynamamıza müsade etmiyor yada sadece kendi istediği  zıplama, koşma gibi şeyleri yapıyor arada sadece masaj yapmaya çalışıyoruz. Çünkü duyu bütünlemeden bize önerilen şimdilik sadece masaj. Bunun dışında haftada 2 gün kreşe gönderiyoruz, çünkü yaşıtlarıyla bir araya gelebileceği başka bir yer yok.

Şimdi bu ay MR VE EEG sini çektirdikten sonra bir nöroloğa yada xxxx xxxxx hocaya götürmeyi planlıyorum. Zaten baştada belirttiğim gibi tanı da çok basit bir şekilde konulmuştu. Belki bu kadar tanının peşine düşmek de ne kadar yararlı olacak bilemiyorum ama en azından doğru yönlendirmeler adına gerekli bence…Çok karışık bir şey, tam olarak bu, kimse diyemiyor ama çocukta gözlemlediğimiz gelişim sorunları zaten var. Kendileri bile tam olarak neyin neye iyi geldiği konusunda hem fikir değil. Allah sonumuzu hayretsin. Belki tecrübelerinizle bize tavsiyeleriniz olabilir diye  kafanızı şişirdim biraz  Duygularım gibi yazım da biraz karışık olabilir affınıza sığınıyorum.

Ege’ye ve size sevgiler

Kolay gelsin…

Reklamlar

11 Responses to Cesur annenin ve oğlunun hikayesi

  1. Geri bildirim: İşte Sizin Hikayeniz…(1) | Ege'nin Annesiyim

  2. gökhan dedi ki:

    Merhaba ! bahsettiğiniz klinik durumda yalnızca duyu bütünleme seansları ile sınırlı kalmanız kesinlikle vakit kaybı..mutlaka özel eğitim öğretmeni eşliğinde davranış değiştirici tekniklerin uygulanması gerekir..(benzer durumları yaşayan ve bu işlere biraz kafa yoran bir baba olarak naçizane önerimdir)..iyi günler dilerim..

  3. egeninannesiyim dedi ki:

    Gökhan Bey, yorumunuz için teşekkürler. Bu annemizin kafasında ki sorulardan bir tanesi zaten özel eğitim ve duyu bütünleme arasında nasıl bir fark olduğuydu, çünkü devletten aldıkları özel eğitimde , şimdi gittikleri duyu bütünleme de aynı şeyleri yaptıklarını söylüyordu… Benim ciddi bir duyu bütünleme tecrübem olmasına karşın, ne yazık ki özel eğitim konusunda tecrübem yok. Bu konuda sanırım hem deneyime, hem bilgiye sahipsiniz. Fırsatınız olur da deneyimlerinizi paylaşmak isterseniz, kafasında soru işaretleri olan, çocukları için doğruyu bulmaya çalışan annelere de çok yardımcı olursunuz.
    Tekrar ilginize teşekkürler.

    • ömür onur dedi ki:

      benim oğlum da aynı teşhisle maalesef.ben yaklaşık 1 yıldır hem özel hemde raporlu olarak eğitim aldırıyorum. bunun yanında kreş takviyesi de var. size şunu söyleyebilirim ki sadece göndereceğiniz yeri ve kişiyi yada kurumu iyi seçin. akis takdirde tam bir para tuzağı. ama bu konuda sanırım ben çok şanslıyım. oğlumda ki değişim bize göre tabi inanılmaz. eğitmenlerinden de çok memnunuz. bence iyi bir araştırma ile mutlaka başlamalısınız. yakında grup eğitimine de başlanacak.

  4. Dilek dedi ki:

    Merhaba,
    Bende oğlum 2,5-2,5 yaşları arasında o kuruma götürdüm gerçekten inanılmaz fayadsı oldu.Bizim eğitmenimizde bayandı. Bırakacağımız zaman hata yaptığımızı gerileme olabileceğini söylemişti. daha eksikler olduğunu söylemişti. Bir iki kelime söylemeye başladı diye malesef hata yaptık ve sadecce konuşma terapisine götürdük. götürdüğümüz konuşma terapisi de ağız masajından fazlasını yapmadı. Ama işte insan bazen neye inanacağını şaşırabiliyor ve hata yapabiliyor. Şimdi eşim ve bende ilerleme olmadığını farkındayız ve çok pişmanız. 1 yılımız boşu boşuna gitti. kreşe halen devam ediyor.
    size nacizhane tavsiyem kesinlikle özel eğitimi bırakamyın. Rabbim cümlemiz evlatlarına şifalar versin.

  5. Rıdvan dedi ki:

    Merhabalar. Bizde oğlumuzda 4 yaşına 3 ay kala atipik otizm olduğunu yeni öğrenen ve hemen özel eğitime başlayan bir aileyiz. Daha öncesinde sorunlar olduğunu düşünerek iyi bir ana okuluna vermiştik. Ana okuluna devam ediyor. 1 haftadır bu konuda araştırma içindeyim. Bazı kaynak kitaplara ulaşmaya çalışıyorum ama yeterli kaynak bulamadım. Bu konuda eğitim kurumlarının bir sektör oluşturduğunun 5 yıldır farkındayım ve para kazanma hırsı ön planda. O nedenle Şirinevlerde bir eğitim kurumuna götürdüğünüzü ve memnun olduğunuzu belirtmişsiniz. İsimini vermenizi rica ederim. Yada Bu bölgede ve bu bölge ile Beylükdüzü bölgesi arasında kalan alanda bu konuda iyi olan yerlerin tavsiyelerini yazmanızı rica ederim. Bu arada bloğunuzu daha önceden de biliyordum. Ama pek dikkatli incelememiştim. Bunca sıkıntılar içinde başkalarına da yarar sağlayacak nitelikte blog kurmanız gerçekten çok takdir edici bir davranış.

  6. egeninannesiyim dedi ki:

    Rıdvan Bey güzel yorumlarınız için teşekkür ederim. Bu yazı sizin hikayeniz bölümünde, bu sorunları yaşayan annelerden birine ait. Biz Şirinevler tarafında bir terapi merkezine hiç gitmedik, Ataşehirde oturduğumuzdan ne yazık ki bölge bize çok uzak, aslında otizm tanısıda almadık ama duyu bütünleme terapisine ihtiyacımız vardır ve bu yönde Ataşehirde, Kavacık’ta, Beylerbeyinde terapilere devam ettik. Bu yazıyı yazan anneye ulaşabilirsem, gittikleri terapi merkezini öğrenip size iletmeye çalışırım.
    Tekrar teşekkür eder, iyi günler dilerim.

  7. Rıdvan dedi ki:

    teşekkürler.

  8. sibel dedi ki:

    Merhaba ben o yazıyı yazan anneyim..İsmini söyleyebilirim fakat daha sonra gittiğimiz Bu işlerin piri sayılabilecek Hocamız acilen orayı bırakmamızı ve özel eğitime başlamamızı söyledi.Bu nedenle neyin doğru neyin yanlış olduğuna artık çokta karar veremiyorum.Bu noktada nacizane önerim güvendiğiniz bir öğretmenle özel eğitim+kreş ve olabildiğince sosyal ortamlara çocuğu alıştırma…sevgiler

  9. tülay dedi ki:

    merhaba. benim oğlum da 33 aylıkken otizm tanısı aldı. ilk başlarda hemen rapor almak istemedik. birkaç ay özel olarak özel eğitim kurumuna başladık. daha sonra rapor da alarak hem özel hem de raporlu olarak derslere devam etmeye başladık, bir yandan da kreşe gidiyor. gittiğimiz eğitim kurumunda özel eğitimcilerden otistik çocuklar için destek eğitim programı (OÇİDEP) adı altında bireysel dersler alıyor. tabi bu çalışmalara da evde de devam ediyoruz. sık sık sosyal ortamlarda da bulunduruyoruz. burdaki (Kocaeli) kurumda grup derslerinde ata biniyor, havuza giriyor. bunun dışında oyunla da birçok şey öğrendi. göz teması, adına tepkisi her zaman iyiydi. çoğu zaman öğretmenlerini de şaşırtıyor.daha bir yıl olmadı, ilk başlara göre çok daha iyi durumdayız çok şükür. bizim özel eğitimcimiz duyu bütünleme terapisini (en azından eğitime yeni başlayanlar için) vakit kaybı olarak düşündüğünü söylediği için hiç başlamadık.
    Allah hepimizin yavrusuna şifa versin inşallah.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap / Değiştir )

Connecting to %s